Maandag 30 maart 2026.

Vandaag doe ik het lekker rustig aan, het zijn de laatste dagen bij Jiro in Tokyo. Om negen uur pas ontbijten, daarna de was draaien, drogen en ophangen. De secretaris van onze wandelclub heeft me gevraagd een kort stukje over de Henro te schrijven voor de eerstvolgende nieuwsbrief die uitkomt en binnenkort verschijnt. Daarom werk ik dat maar meteen.af, de wasmachine is toch nog in bedrijf.

We zijn hierdoor rond de middag pas vertrokken, richting station Eifikucho als ik het goed schrijf. Eerst lunchen we en daarna gaan we naar de rivier Megure waar de kersenbloesem heel mooi staat te bloeien in de bomenlanen aan beide zijden van de rivier. Volgens Jiro een van de mooiste plekken in Tokyo om de sakura te zien. Volgens mij heeft hij daar niks te veel mee gezegd. Ik ben bepaald niet de enige toeschouwer. Over de rivier varen verschillende bootjes, afgeladen vol met toeristen, het lijkt wel wat op de Amsterdamse grachten. Dit is deze vakantie de eerste keer dat ik de sakura goed zie. In Shirakawago was het nog te koud en in Nara en Kyoto nog wat vroeg al waren daar blijkbaar ook al mooie plekken om de sakura te zien.

Eenmaal terug op net station gaat Jiro al naar zijn huis en ik ga weer naar Shibuya. We moesten daar al overstappen en toen zijn we eerst op zoek gegaan naar Shibuya Mark City en de Street Piano. Ik heb namelijk om half zes daar afgesproken met Sawa. Twee jaar geleden heb ik haar bij toeval op het station in Kyoto in een koffietentje ontmoet. We kwamen naast elkaar te zitten, veel tafeltjes waren er niet meer vrij. Toen had ik pas in de gaten dat ze Engelse les gaf aan haar overbuurvrouw, heel grappig. Ze voelden zich misschien wat gegeneerd, bang voor hun Engels, nou het is evenmin mijn moedertaal. We raakten aan de praat en wisselden onze e-mails uit. We hebben steeds wat contact gehouden en het is daarom hartstikke leuk om elkaar hier weer te treffen. Behalve docente Engels, is ze ook een heel verdienstelijke pianospeler dus ik had haar gekscherend gezegd dat ik haar wel een keer wilde horen spelen. Dat heeft ze blijkbaar goed in haar oren geknoopt vandaar deze plek. Ze speelt drie stukken, allemaal liefdesliedjes, zelfs ook iets met mijn naam als thema?.. oeps.... ontzettend leuk en mooI. Ik zal het eens opzoeken. Daarna gaan we gezellig koffie drinken, we wisselen wat cadeautjes uit en hebben we tijd om wat bij te kletsen. Niet te lang want ze heeft ook nog met een paar vriendinnen afgesproken. Sawa woont nog steeds in Kyoto, maar ze was nu en week op bezoek bij haar zus die in Tokyo woont. Het was daarom lastig om in Kyoto af te spreken en het is hartstikke fijn dat het hier wel gelukt is. Morgen gaat ze met de Shinkansen weer terug naar Kyoto en we hebben afgesproken om elkaar een volgende keer natuurlijk weer te zien. Een extra reden om nog eens terug te gaan naar Japan....

Met een blij en vrolijk gevoel ga ik terug naar het station waarvan ik de naam niet kan onthouden. Het is anderhalve kilometer van het huis van Jiro maar dat vind ik niet op maps.me dus ik vraag hem toch of hij me op komt halen. Zoveel kleine straatjes hier en ik ben zo slecht in richting, al helemaal in het donker.

Ik lees mijn appjes en mailtjes nog eens door en dan staat Jiro voor mijn neus. Hij heeft al gegeten, maar we hadden nog een maaltijd over van gisteren dus die kan mooi voor mij in de magnetron. Uiteraard komt er ook weer drank op tafel, het gebruikelijke patroon..... de sake roept mij zegt hij.....jaja.... en ik ben zijn beste vriend als ik er eentje mee drink..... Afijn, hij is er al bijna 90 mee geworden en hij is nog zo fit als een hoentje. Misschien is dit kleine stukje Tokyo ook wel een blue zone.....

Dinsdag 31 maart 2026.

Vanochtend moest ik als eerste iemand feliciteren en tijdens het uitgebreide ontbijt denk ik na over de plannen voor de laatste dag in Japan. Oorspronkelijk zou ik alleen op pad gaan maar uiteindelijk gaat Jiro toch mee. We gaan naar het grote Ueno park, dat kun je denk ik wel het stadspark van Tokyo noemen. Dit is ook een zeer bekende sakuraplek. er zijn veel kraampjes die de gasten tijdens hun picknick, de hanami onder de kersenbloesem van eten en drinken kunnen voorzien. Nu, voor de middag is alles nog dicht en als het weer niet verandert zal dat waarschijnlijk zo blijven. Het regent flink, niet bepaald weer om buiten van de sakura te genieten. In en om het stadspark zijn veel andere dingen te bezichtigen zoals een dierentuin en het nationaal museum. Daar gaan wij naar toe. Ik ben er nog nooit geweest en met dit weer komt het perfect uit.

Het is een heel groot museum en vanwege het slechte weer is het ontzettend druk. Het kost maar ¥ 1.000 ongeveer € 6 en Jiro mag als 70-plusser zelfs gratis naar binnen, zover ben ik nog niet. De hele geschiedenis van Japan komt aan bod, het boeddhisme, de samurai maar ook de oorspronkelijke bevolking, de Ainu in het noorden van Japan op Hokkaido. Daar ben ik nog nooit geweest, ook daar wil ik nog wel eens naar toe.

Tussendoor lunchen we in het museumrestaurant. Er is een lange wachtrij. We trekken een nummer en komen een uur later weer terug, dan zijn we zo aan de beurt. Naast ons zit een ouder Nederlands echtpaar. Rond een uur of voer vinden we het wel genoeg. Nog even door de museumwinkel struinen en dan de regen in. We moeten nog een eindje terug. Ueno ligt wat aan de noordoostkant van Tokio en wij moeten naar het westen. Een paar keer overstappen, opletten waar we eruit moeten en dan kunnen we in de wijk van Jiro, Hochanjo ergens wat gaan eten. Het wordt een simpel familierestaurant waar Jiro ook wel eens met zijn kleinkinderen komt als die in Japan zijn. Vette hap met goedkope wijn erbij en daarna in een ander klein tentje waar we al vaker zijn geweest nog een afzakkertje, sake natuurlijk.

Thuis bij Jiro hoef ik niks meer. Ik heb nog een paar cadeautjes en Jiro stelt voor om zijn schoonzus daar blij mee te maken. De noeste werker op de achtergrond, ik vind het een goed idee. Jiro gaar in bad en ik ga vroeg onder de wol.

Woensdag 1 april 2026.

Ik moest er zoals gebruikelijk weer een paar keer uit vannacht en een keer kom ik Jiro tegen, een zeldzaamheid dat we tegelijk naar het toilet moesten. Om half zes ben ik wakker.Appjes en mailtjes lezen en nog een keer mijn dagboek bijwerken. Ik hoor Jiro ondertussen ook al. Tijd om op te staan. Douchen, scheren, inpakken en wegwezen. Nou, ook nog een keer ontbijten. Niet uitgebreid, daar ontbreekt de tijdloos maar snel de laatste broodjes van Sawa opeten. Jiro geeft nog wat mee voor onderweg en loopt ook voor de laatste keer mee naar de bushalte.Daar spreekt hij een oudere dame die dezelfde bus neemt, lijn 33. Hij noemt de halte nog een keer met die lange moeilijke naam. Daar is een pand, een viswinkel met een grote bewegende drab op de gevel. Klopt, die heb ik al een paar keer gezien. De oudere vrouw spreekt goed Engels en vraagt voorzichtig naar mijn leeftijd.Ze heeft een zoon gehad die even oud was als ik maar door een noodlottig ongeval een paar jaar geleden is overleden. Ze zegt wanneer ik er uit moet en drukt op de rode knop. Ik bedank haar hartelijk. Jammer dat ik geen klompje meer bij de hand heb,

Nu afdalen naar de metro met mijn twee rugzakken en tas. Het is spitsuur en alle metro’s zitten bomvol. Ik laat een paar metro’s gaan omdat ze zo vol zitten, maar ja ik moet toch naar het vliegveld. Ik sta vooraan en ga naar binnen. Achter mij staan minstens nog 10 Japanners die ook mee willen en ik word letterlijk omhoog en een paar meter verder weg geduwd. Vreselijk, het is niet anders. Ik ben in ieder geval onderweg. Bij Daimon moet ik eruit en daar kan ik de lijn nemen naar het vliegveld, dat zou de limited Express moeten zijn maar instap in de locale trein die alle stations aandoet. Het gaat tergend langzaam. Ik begin wat in paniek te raken want ik loop uit de planning. Ik kijk goed op de borden waar ik nu eigenlijk ben en welke lijn ik het beste kan nemen. Bij Asakusa stap ik uit en vraag wat ik nu het beste kan doen. De man op het perron die een paar woorden Engels spreekt adviseert me de trein van 09.10 te nemen dan ben ik er een uur later, kwart over tien. Mijn vlucht is vervroegd, kwart over twaalf in plaats van half een. Dan heb ik dus nog maar twee uur. Volgens Jiro is dat voldoende, volgens de KLM zou het drie uur moeten zijn. En welke terminal moest ik ook weer hebben? Volgens mij de laatste halte, terminal 1. Ik heb geen internet en zet voor even data roaming aan om het te controleren, het klopt. Twee haltes voor Narita begint mijn telefoon ineens flink te trillen.....noodmelding....bereid je voor op zware aardschokken..... ook dat nog....haal ik het vliegveld wel en kunnen we dan ook vertrekken?

Ik ben om kwart over tien op het vliegveld, gehaald, als een haas naar de controles, eerst de boarding pas printen, dan door het poortje, vervolgens de security. Voor de zekerheid haal ik de Henro aansteker er al uit en stop die in mijn jaszak, die moet ik waarschijnlijk afgeven. Wonder boven wonder mag alles mee. Bij de binnenlandse vlucht moest ik die afgeven, nu niet, het blijft vreemd. Daarna nog de paspoortcontrole en binnen eenhalf uur ben ik al overal doorheen, ongelooflijk. Ik heb zelfs nog tijd voor koffie een broodje. In een souvenirwinkel zie ik een mooie samurai pop en ik heb nog precies het bedrag dat ik er voor moet betalen contant op zak, wat een toeval. Ik krijg er een grote Narita tas bij en daar stop ik alle andere souvenirs ook in. Dat maakt me wat zekerder om in te stappen want ik heb wel heel veel handbagage bij me.

Dat krijg ik in het Nederlands ook te horen als ik aan boord ga, maar ik doe net of ik Oostindisch doof ben en dat kan hier qua locatie op en wereldkaart. Er stapt ook een leuk jong stel aan boord met hunruim een jaar oude zoontje, een mooi kereltje,ze hebben het er maar druk mee. Ik heb net als op de heenweg een stoel met veel beenruimte bij de nooduitgang. Ik zit naast ene lange slanke jonge jongen uit Delft. Hij heeft ook een maand vakantie gehad, wel een wat minder actieve dan ik. Hij is zeer onder de indruk van Japan, veel is anders, nou beter zegt hij. Hij is ook alleenstaand en wil mogelijk in de toekomst zelfs gaan emigreren.... Hij woont nu nog op een heel kleine kamer, iets groters is onbetaalbaar. Ik vertel hem over de NJV, de Nederland Japan vereniging. Misschien kunnen zij wat voor hem betekenen.

De vlucht verloopt goed, af en toe wat turbulentie. Van slapen komt niet veel, af en toe dommel ik voorzichtig weg. De jongen achter mij vraagt of mijn stoelleuning rechtop kan blijven staan. Ja, sorry, die kan niet voor niks achterover. Ik dood de tijd met muziek luisteren en het spelen van wat spelletjes. Bij triviant moet je zo snel antwoorden dat je niet eens tijd hebt om de vraag te lezen. We vliegen drug over de Noordpool maar omdat ik aan het gangpad zit en niet bijzet raam zie ik er niet veel van. Daar zit een jonge vrouw uit Engeland met tattoos en een neuspiercing. Zij moet nog verder naar Londen. Toch wat anders dan de medepassagier met eindbestemming Buenos Aries....

Om 19.00 uur land ik op Schiphol, 13,5 uur na vertrek. Ik hoef niet te wachten op mijn bagage dus ik kan meteen doorlopen naar de aankomsthal. Vriend Reint ziet me al snel staan, maar mijn zus, die me op kot halen is er nog niet. Ze appt dat ze wat later komt maar in welke aankomsthal ben ik.... Reint en ik nuttigen al koffie met gebak en praten bij over de vakantie. Ik laat hem mijn Henro- trofeeen zien, vooral natuurlijk het stempelboek, hij is onder de indruk. Ondertussen is mijn zus ook gearriveerd en we omhelzen elkaar innig, fijn dat je er weer bent. Zij bestelt ook koffie en we praten honderduit. Dan is het tijd om te gaan. Reint neemt de trein en wij de auto. Bij Oss nemen we een afslag te laat, we rijden iets om maar er staan nog genoeg elektrische kilometers op de teller. Om half 11 ben ik thuis, einde vakantie.

Dit is ook, na 11 jaar het slot van deze blog. Ik loop die nog een keer helemaal na op typefouten enz. Een volgende keer zal ik Polarsteps gebruiken, Dat was er in 2015 nog niet en ik heb steeds voortgeborduurd op mijn eerdere verhalen. Vier keer gelopen op vierland, het was een prachtig avontuur. Dank voor jullie belangstelling.