Maandag 23 maart 2026.

Heel goed geslapen. Het wandelen is voorbij, dus ik trek vandaag eens een ander kloffie aan, voordat ik alles voor niks heb meegesjouwd. Ik heb de afgelopen kleine twee weken wel veel Henro souvenirs gekocht, dus de bagage is niet minder geworden, alleen het aantal klompjes is afgenomen. Nobuhiko heeft me op afstand nog een keer geholpen met de wijze van verzenden van de bagage die ik niet (zo snel) meer nodig heb waaronder alle Henro spullen en een doos waar mijn wandelschoenen inzitten. Hij heeft het hostel gebeld voor de benodigde labels en als ik alles heb ingepakt loop ik met de mevrouw des huizes naar de Family Mart waar ik alles laat verzenden naar mijn logeeradres in Kyoto.

Ik vraag hoe laat ik uit kan checken, om 10.00 uur, en of ik dan nog van de WiFi gebruik mag maken en mijn dagboek bij kan werken, wat gisterenavond niet meer is gelukt. Ja hoor, geen enkel probleem. Net voor die tijd ben ik klaar en ga ik naar het station. Ik moet de JR lijn hebben naar Oji. De eerstvolgende trein vertrekt echter pas over een uur en daarom loop ik nog even naar de tourist information tegenover het station. Een van de medewerkers spreekt goed Engels en is heel belangstellend. Waar ik vandaan kom en wat ik hier allemaal doe. Als ik hem vertel dat ik de Henro heb uitgelopen en gisteren aar Koyasan ben geweest is hij vol bewondering. Ik laat hem mijn stempelboek zien in de prachtige tas van Nobuhiko. Sugoi roept hij uit....prachtig, geweldig en dat is het.

In de trein richting Oji zit in het begin bijna niemand. Het is een boemel en de trein stopt op minstens tien stations. Aan de rand van de bank dommel ik al snel half in slaap. Ik moet opletten daf ik niet naar de andere kant val.... Na een goed uur ben ik in Oji en kan ik overstappen naar Nara, beroemd om de tempel met de grote boeddha en de hertjes die je hier overal ziet. Er zijn nog heel veel andere bezienswaardigheden, ook UNESCO Werelderfgoed. Jaren geleden heb ik het al uitgebreid bekeken, ik weet niet meer precies wanneer.

Nu heb ik om 16.00 uur met Jiro afgesproken. Hij komt vanuit Tokyo en samen gaan we zijn wandelvriendin Mori bezoeken, we kunnen daar zelfs overnachten. Zo laat is het nog niet, ik heb nog tijd voor een udon lunch in een van de vele eettentjes in het stationsgebouw en bij de toeristische informatie kan ik op een van de zitjes al vroeg beginnen met mijn dagboek van vandaag.

Jiro is er iets later om half 5 en dan verschijnt Mori ook al snel in haar geinige lichtgele Suzuki. Alles zit er op en eraan. Electrische deuren en een dure computer aan boord net camera voor en achter, waarschuwingssignalen, een beeld van het inparkeren en ook nog een kleine TV. Ja, ze maken die Mori helemaal niks, jammer dat haar Engels bijna net zo slecht is als mijn Japans, dus Jiro zal de komende dagen veel voor tolk spelen maar google translate doet ook wonderen, vooral met inspreken.

Eerst bekijken we nog wat in Nara, de hertjes zien we natuurlijk in overvloed, daar staat Nara om bekend. We eindigen bij een hoger gelegen tempel met een gigantische klok. Vanaf de bovenste plek hebben we een prachtig uitzicht op de ondergaande zon recht tegeover de tempel. Ik wacht met veel anderen het moment af dat die helemaal achter de horizon is verdwenen, maar Jiro en Mori zijn al weer beneden. Waar had ze haar auto al weer geparkeerd. Zij zoeken mij en ik hen, het begint al flink te schemeren maar uiteindelijk heb ik de auto gevonden alleen zijn zij er nog niet.....Tenslotte bel ik Jiro op, maar hij net een nieuw mobieltje en hoe neem je de telefoon ook weer op..... Uiteindelijk komen ze eraan, eind goed al goed.

We gaan naar de grote woning van Mori, ze is iets ouder dan ik en heeft nog een thuis wonende zoon, Akira. Iedereen stelt zich kort voor, we zullen hem de komende dagen niet meer zien. Jiro en ik krijgen allebei een eigen traditionele kamer en kunnen ons imstalleren. Mori maakt ondertussen een heerlijk uitgrbreide maaltijd klaar en ik had ook al zo stevig geluncht. De blikken bier ontbreken niet later komt er nog zelf gemaakte pruimenlikeur op tafel. Er zijn er behalve Jiro dus meer die dat maken.... zo werd het nog een lange en gezellige avond.

Dinsdag 24 maart 2026.

Na alle drank goed geslapen. Dat moet ik want we staan op tijd weer op. Mori heeft blijkbaar een heel programma samengesteld. We hebben haar vertellen dat we de belangrijkste dingen al ooit gezien hebben, zoals de tempel met de grote boeddha. Daarom bezoeken we wat bezienswaardigheden iets buiten net centrum die wat minder bekend zijn, zoals het terrein waar vroeger, 13 eeuwen geleden de keizerlijke gebouwen hebben gestaan. Nara was in de 8ste eeuw lang de hoofdstad van Japan en hier zou de bakermat liggen van het keizerlijk system. Bij archeologische opgravingen heeft men de histories van dit terrein ontdekt en helemaal bloot gelegd. Men wil nu alles in de originele staat weer opbouwen. Dit duurt nogal wat jaren en kost vooral heel veel geld. Midden over het terrein loopt nu bijvoorberld een drukke spoorlijn, heel onhandig, maar niet te omzeilen.

In het informatiecentrum wordt goed uitgelegd hoe arbeidsintensief het is, van het aanbrengen van metalen ornamenten tot houtsnijwerk en schilderkunst. Heel imteressant. Het is tijd voor de lunch, een heerlijke sushimaaltijd. Het is voor de zoveelste dag prachirg weer, en na de middag bezoeken we nog een oude graftombe,14 eeuwen oud waar je zelfs in kunt gaan staan. Een heel groot hunebed, het is dan ook van recentere datum, dan die in Drenthe liggen. Aan het eind van de middag komen we uit bij een heel groot tempelcomplex. We willen een rondje lopen maaar weten amper de uitgang te vinden waar onze schoenen stonden...

Tijd om te relaxien bij een heel grote onsen, het parkeerterrein staat hartsikke vol en we kunnen de auto amper kwijt. Het is inderdaad een drukte van belang bij de baden, maar er zijn zo veel mogelijkheden, van bubbelbaden tot sauna’s en van buiten baden tot stoombaden. Ik probeer alles uit en ben wat laat klaar. Mori en Jiro zitten al te wachten. Ze hebben trek en we gaan naar “de Chinees” en dat n Japan. Er worden ook dumplings besteld, liefst 18 stuks. Voor ieder 6 zou je denken, maar Jiro houdt het al heel snel voor gezien en Mori ook. Ik ben groot zegt Jiro dus eet jij maar alles op..... Ik volg zijn advies nog maar eens op.

Als we thuis zijn komt de sterke drank opnieuw op tafel en ook wat hapjes. Jiro heeft weer het hoogstewoord. Mijn ogen vallen na alle drank bijna dicht, bedtijd.

Woensdag 25 maart 2026.

Opnieuw vroeg uit de veren. Mori heeft nog een mooie wandeling gepland op Wasakusayama, een heuvel, berg aan de rand van de stad. Ze heeft een ontbijtpakketje klaar gemaakt, banaan, rijstcrackers voor onderweg. Als we terug zijn eten we wel wat uitgebreider. Meteen bij het begin van de route worden we al gewaarschuwd voor beren. Ook hier is het een natuurpark met wild erin..... we hebben geen van alllen een belletje bij ons, maar ja we zijn met z’n drieen, het zal wel loslopen. We lopen rustig maar in een constant tempo omhoog, het is toch weer een paar honderd meter klimmen. Jiro kan het goed bijhouden, ongelooflijk, bijna 90 jaar! We worden dringendverzocht op het doorgaande pad te blijven. Bij een van de zijpaden wordt gewaarschuwd voor slangen, keep out staat er met een tekening bij. Dat moeten dan wel haast mamushi zijn, de gevaarlijkste gifslangen van Japan. Ieder jaar worden er blijkbaar nog honderden mensen gebeten. In het allerergste geval met dodeljke afloop, maar dat komt gelukkig slechts zelden voor. Het zal nu helemaal meevallen. Ze zullen zich nog niet veel laten zien, zo vroeg in het voorjaar.

Na anderhalf uur bereiken we de top en hebben we een prachtig uitzicht over Nara al is het wel wat heiig. We kunnen dezelfde weg terug nemen maar dat is zo saai. Mori San weet wel een alternatieve en avontuurlijkere route. Die morgen we helemaal niet gebruiken, maar ja. Ze wijst ons op verse pootafdrukken..... van beren...... die hebben hier dus pas ook gelopen.... Wij zien ze niet en we zijn snel beneden. Daar kunnen we nog wat groene thee drinken en naar het toilet en dan gaan we terug naar haar huis. Ze maakt nog een heerliijke uitgebreide lunch, wat is ze toch zorgzaam.

Net na de middag vertrekken we al naar het station want Jiro wil op tijd terug naar Tokyo. We stoppen nog even bij een tempel onderweg met mooie beeliden die de 12 tekens van de Chinese kalender voor moeten stellen. Het is nu het jaar van het paard. Ik ben een rat, net als Jiro, bij dat beeld steken we een kaarsje aan.

We nemen hartelijk afscheid van Mori, wat een sportieve, lieve,zorgzame en grappige vrouw. Er zit geen kwaad in, dat zie je aan haar hele gezicht.. Jiro will op het station een kaartje kopen voor de Shinkansen aar zijn bankpas wordt niet geaccepteerd en hij heeft te weinig contant geld bij zich. Ik kan hem gelukkig uit de brand helpen. Hij wil meteen naar een ATM of een postkantoor, nou dat komt in Tokyo wel. Het eerste stukje tot Kyoto, ongeveer drie kwartier kunnen we in de lokale trein nog samen rijden. Ik moet er daar uit en Jiro stapt over op de supersnelle Shinkansen, de kogeltrein. Tot over een paar dagen inTokyo.

Het station van Kyoto is een van de grootste van Japan, maar alles staat ook heel goed in het Engels vermeld. Vooral niet in paniek raken en weten waar je moet zijn. Dat is voor mij de zuidoostkant, net als iin Nederland.... Ik heb de goede uitgang en zie meteen het IBIS hotel waar ik twee jaar geleden heb gelogeerd. Nu heb ik een ander hotel, een paar honderd meter verder. Het inchecken verloopt soepel en ik heb een kamer op de zesde verdiepeing, daar waar ook de wasmachines staan.Komt dat even goed uit. Mijn bagage uit Hashimoto is ook geaariveerd en daar zat eveneens nog vuile was in. Twee uur duurt het programma, dan kan ik mooi uitgebreid badderen. Mijn ;Nederlandse wandelvrienden van Yatsushiro zijn nu ookin Kyoto en we hebben om half 7 inde hotelllobby afgesproken. Ze bellen en appen een kwartier van tevoren all waar ik toch blijf maar ik ben op tijd.

Het is heel leuk en bijzonder om elkaar hier weer te zien. Op mijn verzoek gaan we ook okonomiyaki eten, een soort Japanse pannenkoek, pizza. Heerlijk. Oh toevallig werkt er in het restaurant een Nepalees en als Karel hem in zijn eigen taal aanspreekt valt hij bijna om van verbazing....Hij belooft een paar mooie gerechten te maken die op de bakplaat warm blijven, met een paar spatels kunnen we alles mooi verdelen op de kleine bordjes. We drinken erde nodige warme sake bij.... Vooral Karel en ik hebben ons best gedaan. Het was een hartstikke leuke avond. Morgen heeft iedereen weer een eigen programma. De volgende afspraak vindt in Nederland plaats.

Donderdag 26 maart 2026.

De enige volledige dag in Kyoto staat op het programma. Ik had graag nog eens met Seiko afgesproken, die hier woont. Drie jaar geleden heb ik met haar een stuk van de Henro gelopen en een jaar later hebben we elkaar hier in Kyoto weer ontmoet. Dat zit er nu niet in, het contact is helaas wat verwaterd, zo gaat het vaak.

Dat geeft me wel de gelegenheid om een geheel eigen plan te trekken. Ik heb hier al veel gezien en ik vraag in de groepsapp aan mijn tafelgenoten an gisterenavond nog om tips, minder bekende pareltjes. Ik krijg ongeveer per ommegaande reactie en tijdens het ontbijt heb ik het dagschema wel in mijn hoofd zitten.

Eerst naar de tempel die Karel voorstelt, de Nishi Hongwanji tempel met de inderdaad prachtige Karamonpoort. Zeer de moeite waard, UNESCO en toch is het er lang niet zo druk als bij de gouden of zilveren tempel, daar is het file lopen. Het is mooi droog weer, in tegenstelling tot gisterenavond toen we een paraplu nodig hadden. Ik stel alleen mijn maps,me verkeerd in en loop terug naar het station in plaats van naar de Toji tempel.

Dan arriveer ik er maar wat later. Het is hoe dan ook de enige plek die ik perse nu wou zien. Het is een van de drie hielige plaatsen van het esoterische Shingon Boeddhisme.... en in 816 vanuit China naar Japan gebracht...door Kukai..... Hij heeft hier gewoond,een van de gebouwen fungeerde als de residentie van Kobo Daishi. Op het terrein is veel te zien, een paar prachtige tempelgebouwen en een schiiterende pagode van 5 verdiepingen. Om dit alles van dichtbij te bewonderen moet je extra betalen. Ik koop een all-in kaartje waarmee ik ook naar het museum kan. Het prachtige standbeeld van Kukai kan iedereen bekijken. De andere heilige plaatsen zijn Koyasan en tempel 75, Zentsuji op Shikoku.

Ik loop er paar uur rond en de tijd gaat snel. Ik wil echter ook nog naar Gion, de bus zit bomvol en doet er nog al lang over. veel uit. Het is een kleine wijk met veel oorspronkelijke houten woningen van Kyoto. Er is een hoofdstraat waar iedereen doorheen loopt. Een paar jaar geleden heb ik het al gezien en ik ben vooral opz oek naar het restaurant waar ze lekkere paella serveren. Het was in een van de zijstraatjes en ik heb het snel kunnen vinden. Volgens mij zit ik zelfs aan hetzelfde tafeltje als toen, mooi in een zitje aan de zijkant. Ik ben er vrij vroeg en er zijn nog niet veel gasten maar tegen de tijd dat ik mijn eten krijg voorgeschoteld begint het toch aardig vol te lopen. Buitenlandse toeristenindustrie Japanners, het zal 50-50 zijn. Ik bestel er een lekker Spaans wit wijntje tij bij. Het is een beschaafde pan paella, Japanse portie, maar voldoende, dus een glas wijn is ook genoeg.

Ondertussen is het hartstikke donker geworden maar er lopen hier nog veel toeristen rond, het is een bekende en geliefde plek. Ik ga terug naar mijn hotel, twee dagen dagboek inhalen. Dat heb ik tegen tienen gedaan en ik vind het nog te vroeg om naar bed te gaan, deze laatste avond in Kyoto. Overdag had ik namelijk al vlakbij het station een Ierse Pub gezien, slechts een paar minuten lopen, Daar ga ik een kijkje nemen en er natuurlijk eentje drinken. Het is een kleine bar en de zaak zit bomvol “bloody tourists” met een enkele aangeschoten Japanner erbij. Ik raak al snel aan de praat met een paar expats, eentje uit Mexico en eentje uit de VS. Ze gaan beter met elkaar om dan hun leiders....Er is behalve normaal bier zoals Heineken natuurlijk ook Guinness van de tap. Dat kan me allemaal niet zo bekoren,maar gelukkig hebben ze ook een paar specialere. Belgische bieren, nou ja, Duvel en Hoegaarden. Ik bestel de zwaardere Duvel en neem er wat nootjes bij. Later raak ik aan de praat met de barman die goed Engels spreekt. Dan heb ik een tweede en laatste Duvel besteld en komt hij ineens met Westmalle aanzetten, tja, als ik dat had geweten.... die stond niet op de kaart. Ze hebben ook de originele glazen, alleen van Westmalle nog niet. Die zijn moeilijk verkrijgbaar, ik laat ze op mijn mobieltje zien, hij probeert die ergens op de kop te tikken en hij heeft het ook over Chimay. Dat zou geweldig zijn. Wie weet ben ik hier volgend jaar weer, dan kan ik kijken of het assortiment met een paar trappisten is uitgebreid....