Zondag 15 maart 2026.

Vanmorgen andermaal vroeg opgestaan en wel om een bijzondere reden. Hier in tempel 75 kan ik een speciale dienst bijwonen. Dit is de geboorteplaats van Kobo Daishi. 15 jaar geleden heb ik zo’ n dienst in Koyasan al eens meegemaakt en nu dan hier. Hiermee heb ik al teee van de drieheilige plaatsen genoemd, de derde is de Tuji tempel in Kyoto als ik het goed schrijf. Ik vraag me af of ik die al gezien heb. Destijds in Koyasan, waar Kobo Daishi ligt opgebaard en voor eeuwig aan het mediteren is, moesten we iop kussens gaan zitten, als het kon in de lotushouding dan wel met je benen onder je billen. Allebei lastig om een uur vol te houden. Nu hebben ze krukjes, dat is wel zo gemakkelijk.

We krijgen een geplastificeerd blad met de sutra.s uitgereikt die we na behoren te zingen als de monnik ze heeft voorgezongen. Er zijn ongeveer 25 belangstellenden en 6 monniken. Er wordt af en toe op een gong geslagen en er worden handelingen verricht die me niet duidelijk zijn, en natuurlijk wordt er veel gebeden en gezongen. De hartsutra,, de belangrijkste mag niet ontbreken, die prevelt iedereen bij de tempels, ik ook. Verder nog een paar anderen die ook in de routegids staan. Na afloop is er ineens een loting. We haden gisteren inderdaad een briefje gekregen sat we mee konden nemen, apart na zo’n dienst. Ik heb er niet aan gedacht maar ik had toch niet het winnende lot. De oudere Japanse vrouw die ik gisteren al een paar keer zag en hier blijkbaar ook logeert is de gelukkige. Een grote enveloppe met inhoud, geen geld, maar wat attributen van Kobo Daishi denk ik? Het is haar van harte gegund. Vervolgens kunnen we naar de uitgang maar dat is wel een heel bijzondere. We lopen door een aardedonkere gang van wel 100 meter, die slingerend bij een ondergronds heiligdom uitkomt. Met je linkerhand moet je de muur volgen en dan kom je er van zelf. Een zeer speciale belevenis. Bij het heiligdom is het een en al,devotie bij de Japanners. Er staan wat attributen en een voor een worden de bijbehorende rituelen uitgevoerd. Ik ben ongeveer als laatste aan de beurt en ik heb wat van mijn voorgangers gezien, maar ik weet uiteraard helemaal niet wat ik moet doen. Een monnik helpt mij op weg. Helaas heb ik mijn portemonnee ook op mijn kamer laten liggen, met naamkaartje, jawel. Een financieel offer zit er dus niet in.

Dan is het tijd voor het ontbijt. Weer hotpot net als gisteren bij het avondeten. Ook nu uiteraard zonder vlees, enkele vrienden zouden dat zeer waarderen. Volgens mij is het zelfs een veganistisch ontbijt. er wordt ook geen iei bij geserveerd, wel groenten en tofuen natuurlijk rijst en misosoep.

Ik ga mijn boeltje pakken en kijk nog wat apps en mails na. Omdat ik gisteren zo moe was en voor 5 uur bij het onderkomen moest zijn heb ik nog lang niet alles gezien. Ik blijk op het terrein van de westelijke tempel te logeren en dat heb ik gisteren nog kunnen bekijken. De oostelijke tempel is echter veel mooier vind ik. Daar staan de belangrijkste dingen. De hoofdhal, een 5 verdiepingen tellende pagode en een prachtige grote oude boom van wel 1.300 jaar oud. Je kunt er zelfs een amulet, een armband van heilig hout van kopen, maar ¥ 4.000 is me wat teveel.

Dan maar eens op pad, het is al tegen negenen en iedereen is natuurlijk al lang weg. Mijn wandelstok stond al als laatste in het rek met mijn naam erbij. Het is en blijft prima wandelweer en de etappe is nagenoeg vlak. Gisteren heb ik al 5 tempels bezocht en vandaag zijnet er 4, het gaat hard zo. Ze zijn allemaal redelijk gelijk verdeeld over de afstand. Ik zie weinig/geen Henro en kan flink doorlopen. Voor de middag tempel 76 en 77 bezocht, bij de laatste krijg ik van de monnik die mijn boek stempelt osettai, wat lekkers. Ik geef hem eenklompje maar dat zien de twee andere monniken die eveneens in de ruimte zijn. Die geef ik er dan ook maar eentje. Op weg naar de volgende tempel, nummer 78 kom ik in Marugame voorbij het hotel waar ik vanavond na eergisteren opnieuw logeer. De verleiding is groot om te stoppen, toch maar niet. Het is ook nog te vroeg om weer in te checken en bovendien red ik het de komende dagen dan niet met de planning.

Doorlopen derhalve, maar ik krijg wel trek want het ontbijt is al een tijdje geleden. Bij de Family Mart zie ik tosti’s liggen en koop er een drankje en een toetje bij, Ik eet het buiten lekker in het zonnetje op. Daarna ben ik vlot bij tempel 78, al loop ik die nog bijna voorbij. Die ligt onopvallend verscholen in een zijstraatje.

Het is ondertussen wel al kwart voor drie en ik moet nog haast maken voor de laatste tempel van vandaag. Die ligt dik 6 kilometer verder. Ik loop in een soort fuik tussen het spoor en een drukke weg en waar die bij elkaar komen moet ik het spoor over. Dan is het nog maar een kilometer, voor de zekerheid had ik maps.me er nog bijgepakt. Ik ben er om kwart over 4, de tempel ligt er verlaten bij. Ik moet eeer zoeken naar de gebouwen, voorsl naar de nokyocho, het stempelkantoortje, het belangrijkste gebouw vanelke tempel..... :-) De tuinman die al netjes alles aanhark wijst me de weg en ook hij krijgt osettai. Ik geef er tot nu toe aanmerkelijk meer weg dan dat ik er terugkrijg maar dat is helemaal niet erg. Daar wordt de rugzak alleen maar lichter van.

Met voor vijven loopt ik als laatste het terrein af en ga meteen naar het vlakbij gelegen station. Daar kan ik rich een kaartje kopen uit de automaat al dacht Nobuhiko van niet. De prijs klopte wel net als het perron. Als ik terug ben in het hotel ligt er al weer een grote enveloppe klaar met alle informatie voor de komende dagen. Ik denk dat ik zo’n beetje de best voorbereide Henro ben.....dankzij iemand anders. Het is en blijft geweldig, niet te bevatten, ik heb twee Kobo Daishi’s bij me.....Ik bekijk het programma voor morgen, ik moet een vroege trein nemen want het wordt een zware dag. Voor nu de vuile was was bij elkaar zoeken en terwijl ik heerlijk van de onsen geniet wordt mijn was schoon en daarna droog. Ik typ mijn verhaal van vandaag en om negen uur ben ik als 11e aan de beurt voor de gratis udon. Daarvoor hoef ik de deur niet uit en Nobuhiko had nog wel een lijst met restaurants in debuurt bijgevoegd.... Misschien iets voor morgenavond, ik blijf hier nog een nacht.

Maandag 16 maart 2026.

Vandaag staat er een pittige en lange etappe op het programma, volgens mij de meeste kilometers, ongeveer 25. Ik heb misschien daardoor na de sanitaire stop wat onrustig geslapen. Ik twijfel of ik voor het ontbijt nog de onsen inga, maar dat doe ik uiteindelijk toch, dat is zo heerlijk en je bent natuurlijk meteen helemaal fris en schoon.

Bij het ontbijt neem ik eens een keer geen rijst, ze hebben gebakken noedels, ook lekker. Iedere 10 minuten vertrekt hier in Marugame in de spits een trein. Het is een grotere plaats met volgens mij wel een regionale functie en de werkweek is ook weer begonnen. Ik neem die van 07.40 uur en ben rond achten bij tempel 79 waar ik gisteren gestopt ben, vlakbij station Yasoba, nou ja dat is een groot woord. Er staat niet eens een gebouw. Bij veel tempels moet ik even zoeken hoe ik verder moet, zeker een dag later zoals nu.

Een Japanse vrouw die de tempel al heeft bezocht kijkt op haar mobiel en samen kiezen we uiteindelijk de juiste richting. Ik zie al snel tekens als ik weer bij het spoor ben, ik kan op pad. De portemonnee is bijna plat, dus ik moet nodig pinnen. Dat kan bij iedere supermarkt , de Family Mart, Lawson enz, maar dan moet je zeker een credit-card hebben en je betaalt veel transactiekosten. Ik pin daarom liever bij een postkantoor maar daar kun je in het weekend natuurlijk niet terecht. Nu zie ik er eentje iets van de route en daar ga ik naar toe. Het is alleen nog net geen negen uur, dan gaan ze pas open. Daarom ga ik eerst lunchinkopen doen bij de Family Mart en daar kan ik ook meteen naar het toilet. Als ik terugloop is het postkantoor wel open. Met mijn normale bankpas kan ik pinnen, met het v-pay logo, fijn. Er zijn liefst 4 medewerkers aanwezig, druk aan het babbelen, ze waren vast het weekend nog aan het doornemen, zo gaat dat op kantoor.....

Ik loop flink door,,nu is het nog vlak. De eerstvolgende tempel is Kokubunji, nummer 80. Het is een heel mooie tempel en alles staat duidelijk in het Engels toegelicht. Kobo Daishi is hier in de buurt blijkbaar opgegroeid tot z’n 14e jaar. Er zijn mooie bezienswaardigheden, de hoofdhal, de oude klok, de liefdespoort, tori, waar veel hartjes aan een rek hangen, ze hebben van een soort hard gras of naalden van bomen zelfs een hart op de grond gevormd. Ook is er een prachtige vrouwelijke boeddha met een instrument in haar hand. Ik ben de naam van de boeddha even kwijt.

Ik ga gauw verder want er zijn nog heel wat kilometers te gaan en de zware komen.nu. Henro-korogashi staat er in mijn gids en iedere Henro weet wat dat betekent. Het zwaarst mogelijke terrein, kimmen of dalen over zeer oneffen paden. Het kan me niet deren, ik voel me nog goed, de omgeving is prachtig en het weer werkt ook vandaag weer geweldig mee. Tijdens de beklimming tref ik een Japanner, ongeveer een leeftijdgenoot zo blijkt. Met zijn beperkte Engels en mijn paar woorden Japans kunnen we toch een gesprekje voeren, hij is zeer onder de indruk. Na twee uur klimmen ben ik eindelijk boven. Ik zie zo snel de hoofd en Daishihal niet en doe de rituelen in eerste instantie bij de verkeerde gebouwen, ik moet nog een trap omhoog. Uiteindelijk doe ik alles zo ongeveer dubbel, niet erg, alleen tijdrovend. Vervolgens moet ik een kilometer over hetzelfde gedeelte teruglopen en kan dan naar tempel 82. De drie tempels van vandaag, 80:81 en 82 liggen in een driehoek en in het midden daarvan is ook een driesprong waar je alle kanten op kunt. In vroeger tijden werd er blijkbaar ook wel eens gelopen van tempel 80 naar 82 en daarna terug naar tempel 81, ik hou echter de numeriek volgorde aan.

Er moet nog meer worden geklommen want tempel 82 ligt hoger dan tempel 81, pittig maar heel mooi terrein, steeds door het bos. Als ik de laatste tempel bereik staat er een grote touringcar met oudere Henro. Ik denk dat reisbureaus die deze Henro touren organiseren en een goede boterham aan hebben. Velen dalen al voorzichtig af over de lange steile trappen, maar als ik zelf terug ga staat de bus er nog steeds. Een oudere vrouw maakt foto’s van een mythisch monster. Een gevaarlijk beest dat hier eeuwen geleden de buurt onveilig zou hebben gemaakt totdat iemand het monster kon doden. De hoogbejaarde vrouw spreekt me ineens aan in het Engels, heel leuk en ik krijg zelfs osettai, een zakje lekkere rijstcrackers. Dat kan natuurlijk niet onbeantwoord blijven. Ze showt haar nieuwste aanwinst aan haar medereizigers.

Ik zwaai ze uit en loop als een razende door. Het is al half vijf en ik moet nog een eind door het bos, wel afdalen nu. Op maps.me zie ik dat ik zelfs te laat ben voor de trein van half 6 maar ik probeer die toch te halen. Als ik eindelijk op “ de harde weg ben” loop ik nog smeller door. Over een trap moet ik het spoor over, de trein komt er al aan maar het kan allemaal net, gehaald. De trein zit al behoorlijk vol, maar er is nog een zitplaats. Ik kan mijn benen niet strekken, daarom leg ik ze maar buitenboord, in het gangpad, waarschijnlijk niet geheel volgens de etiquette. Schuin tegeover me zit een jongen van een voetbalclub uit Okayama. Hij moet er in Utazu uit, daar moet hij overstappen op de trein die hem over het water brengt naar Honshu. Daar ligt Okayama, de eerste stad aan de andere kant, een belangrijk overstapstation.

Een station verder moet ik er uit, Marugame, het is nog licht. Het vriendelijke hotelpersoneel verwelkomt me en ze vragen of ik moe ben.....Ga maar snel naar de onsen zeggen ze, een beter advies kan ik niet krijgen. Ik heb het hele bad voor mezelf, het is ook niet zo groot. Helaas maak ik geen gebruik van de restaurantlijst van Nobuhiko. Ik eet weer de gratis udon in het hotel, dan kan ik makkelikker mijn dagboek bijwerken. En tot mijn verbazing ligt er ook nog een fax klaar ban Nobuhiko, de treinverbindingen voor morgen, hij denkt aan alles.

Dinsdag 17 maart 2026.

Andermaal vroeg opgestaan om nog een keer van de onsen te kunnen genieten. Daarna weer meteen ontbijten. De aardige lieve mevrouw die het klaar maakt is vast en keer nog veel eerder opgestaan. Wat die vanaf half zeven allemaal klaar zet..... en iedereen goede morgen wensen en bedanken als ze de spullen opruimen. Ik geef haar een klompje met een pin van een ober/ serveerster met een dienblad. Ze is er heel blij mee en buigt wel drie keer naar me.

Ik wil een trein eerder hebben dan gisteren want ik moet verder reizen naar het beginpunt. Logisch, want ik logeerde nog steeds in Marugame en gisteren heb ik ongeveer 25 km. gelopen, dat gaat vandaag ook weer bijna gebeuren. De trein haal ik inderdaad en om 08.00 ben ik bij het beginpunt. Vandaag loop ik voor het eerst met alle bagage. Gelukkig paste dat net in mijn grote rugzak, inclusief Henrotas. Bij station Kinashi waar ik zal starten ga ik e eerst nog even naar het toilet. Ze hebben alleen Chinese toilet, dan maar een urinoir. Die zijn echter zo laag dat ik helemaal door de knieën moet en me voorover moet buigen. Net als ik mijn rits dichtdoe valt mijn routegids inderdaad in het urinoir..... Gelukkig blijft het wat op de rand hangen en stop ik het altijd in ene plastic hoesje, natuurlijk ook voor eventueel regenweer. Veel vloeistof zat er ook niet meer in het urinoir. Ik spoel het in de wasbak af en ik kan op pad.

Al snel zie ik een andere jonge Henro uit tegengestelde richting komen. Die is dus net begonnen, vanaf tempel 1 of doch 88. De route is gelukkig vlak maar slingert wat. Ik moet goed op de tekens letten want met deze zwaardere rugzak wil ik absoluut niet verkeerd lopen. Voor half 10 ben ik al bij tempel 83, daar doe ik de rituelen voor mijn oudste broer, Hij is in 1983 overleden. Mijn overnachtingsadres voor de komende dagen ligt vlak bij deze tempel aan de route en Nobuhiko had al geregeld dat ik eerder kon inchecken en mijn bagage hier achter kon laten. Met de mobiele telefoon erbij kom ik er wel uit met de jonge receptionist. Het is pas 11.00 uur, maar ik heb al trek en moet ook weer naar het toilet, dus naar de 7/ 11. De winkels zien er allemaal hetzelfde uit, ook die van de Lawson en de Family Mart. Rechthoekige gebouwen van misschien 25 x 10 meter. Overal is een toilet, een pinautomaat, een kopieerapparaat en een koffiehoek. Veel gezonds is er niet te koop. Verse groenten en fruit hebben ze niet, bij de kassa staan wel vitrines met diverse warme snacks.

De route loopt langs een rivier richting Takamatsu, de hoofdstad van deze prefectuur, Kagawa, met iets minder dan een half miljoen inwoners. De stad ligt aan de Japanse binnenzee, de Setozee heet die geloof ik (?). Ik loop onder het spoor door waar ik later overheen zal rijden. Ik loop nog een keer bij de Lawson naar binnen voor een sanitaire stop en koop een klein zakje nootjes.als ik ergens van het toilet gebruik maak koop ik daar ook altijd wat. Als ik de straat oversteek stopt er net achter de kruising een auto met een oudere vrouw. Ze zet dir veilig aan de kant, ze stapt uit en geeft me een flink pak dikke rijstcrackers. Nu heb ik voorlopig voldoende. Ik loop vlot verder richting tempel 84. Net als ik denk dat het vandaag zo soepel gaat, wordt ik met de neus op de feiten gedrukt. Te vroeg gejuicht, de laatste twee - drie kilometer gaan flink omhoog met soms een stijgingspercentage tot 21 %, ongelogen, er stond een bord. In. In jongere jaren kon ik dat redelijk goed belopen, maar nu moet ik toch vaker stoppen dan ik wil. Het lijkt de muur van Hoeij wel, uit die Waalse klassieker die binnenkort weer wordt verreden, puf puf. Op het tempelcomplex is heel veel te zien en alles stast in ook het Engels vermeld., leuk. Ik zie onder andere weer de Japanse vrouw die ik gisteren ook al een paar keer bij de tempels had gezien, AMR ook een Westers vrouw. Ze maakt constant foto’s en komt uit Duitsland.

Ik kijk lang rond, er is veel te zien en te lezen.Net buiten de toegangspoort kun je naar een panoramaplatform lopen met een prachtig uitzicht op de stad en op de zee. Veel.bezoekers zijn al weg en ik hang weer achteraan. Het vervolg van de route is me niet duidelijk, dus ik vraag het bij het stempelkantoortje aan de vrouw die goed Engels spreekt. Je moet er aan de achterkant uit, dat dacht ik al. Ze wijst me de kortste weg naar station Yakuri, daar moet ik de trein nemen. Ik wil echter de originele route lopen, door het bos naar beneden. Die is mogelijk nog steiler dan de klim, aan het begin van de afdaling wordt er ook voor gewaarschuwd. Het is een al steen en hout en het lijkt wel of je met iedere meter lopen ook een meter daalt. Het is verschrikkelijk opletten en daardoor zeer vermoeiend. Uiteindelijk kom ik weer op het asfalt terecht.

Waar ik gisteren de trein wel net haalde mis ik hem nu, 20 minuten wachten, dat wordt een latertje. De oudere man die op het perron naast me zit spreekt prima Engels, ook im de trein zit ik naast hem en natuurlijk praten erover de Henro en over Japan. Hij geeft me zelfs zijn visitekaartje en als dank een klompje terug. Ik beloof hem te schrijven..Op dit traject moet ik ook nog overstappen, de rein maakt een heel grote bocht. Vanmorgen vanaf het hotel tot aan het vertrekstation heb ik circa 18 km. gelopen. Het aankomststation ligt dicht bij het hotel. De treinrit duurt bijna een uur. Voor de eerste keer Henro kom ik in het donker in het hotel.

De schoenen uit en naar de balie. Drie allervriendelijkst medewerkers die me willen helpen, ook weer met mobieltjes, inspreken en vertalen. Hoe laat wil je ontbijten en welke trein neem je? Nobuhiko had een dienstregeling bijgevoegd, maar die is zo klein dat ik er een loep bij nodig heb en die heb ik bij me...De medewerkers kunnen hun lachen niet bedwingen maar de oudste mevrouw maakt er toch ook graag gebruik van.

Eerst ga ik nog snel eten, er is ook een Canadese mevrouw en ze vraagt of ze er bij mag komen zitten. Bien sur, ze komt uit de buurt van Montréal, Quebec. Ze is een week op Okinawa geweest, het was er heerlijk zei ze. Daar wil ik ook nog graag een keer naar toe. Voor het eerst sinds een paar dagen neem ik een biertje bij het eten, zij ook. Ze verblijft hier ook twee nachten ,net als ik, en gaat ook een stuk van de Henro doen,, ze begint bij tempel 80, de route die ik gisteren heb gelopen. We willen allebei nog naar de onsen, daarvoor ben je hier.

Afrekenen en de spullen naar de kamer brengen, die blijkt in een bijgebouw te zitten, derde verdieping, geen lift. Nog maar een paar trappen lopen met mijn bagage. De onsen is heel groot, er zit een sauna bij en een buitenonsen, wel wat fris om half tien ‘s-avonds. Ik ben flink moe maar wil toch mijn dagboek bijwerken. Morgen “slechts” 17 kilometer, hopelijk ben ik dan eerder terug.

Woensdag 18 maart 2026.

Ik word wakker met een triest bericht. De man van mijn kapster is overleden. Hij was al anderhalf jaar ziek. Hun diochter is verpleegkunde en zij heeft heel het internet afgestruind en veel geregeld om de beste behandelingen te krijgen. Het heeft niet mogen baten, hij was jonger dan ik.

Met haar apppje nog in gedachten ga ik op pad. Een lange treinreis naar het beginpunt en den nog een kwartier lopen om bij de route uit te komen. Vandaag is het een kortere vrij vlakke dag, alleen tempel 85 is nog wel lastig, een goede oefening voor morgen. Je kunt er ook met een kabelbaan naar toe, maar dat doe ik niet, ik wil alles lopen.

De rest van de route is vlak, en ik kan flink doorstappen. Bij tempel 86 spreekt een ouder stel uit Kobe me aan, ze komen

net terug van de tempel. Ze zijn zeer geinteresseerd en met handen en voeten hebben we een gesprek. Ze zijn zo schattig, klompje, ik krijg meteen wat terug. Er is is genoeg te zien en er zijn veel souvenirs te koop, onder andere de Engelse versie van de routegids, leuk. Als ik de tempel verlaat begint het net te regenen. De eerst keer deze Henro, misschien vanwege het bericht van vanmorgen. Ik heb een simpele regenjas bij me, gelukkig regent het niet heel hard, maar ik besluit toch om mijn dunne regenjas aan te trekken. Ik heb een cape bij me maar die kan ik niet goed over mijn rugzak krijgen daarom maak ik er een buikzak van. Dan lukt het wel.

De route loopt nu kilometers lang en parallel aan een vrij drukke vlakke weg. Ik stap goed door en kan meters maken, voor fotomomenten is dit weer niet zo geschikt. Om kwart voor drie ben ik bij tempel 87 Nagaoji vlakbij het gelijknamige station maar dan zonder ji....Ik vind deze tempel niet zo heel bijzonder, een nogal kaal terrein, het kan ook aan het w eer liggen. De rituelen voer ik snel uit en ga naar het stempelkantoortje. De Duitse Henro is intussen ook gearriveerd. Ze loopt vandaag dezelfde route als ik. Ze heeft een dure camera en maakt heel veel foto’s. Ze is half februari al begonnen. Vorig jaar tempel 1 tot en met 36 nu de rest tot en met 88.

Snel ga ik naar het 100 meter verderop gelegen station maar daar mom ik er achter dat ik mijn stok vergeten ben. Ik had zo in kunnen stappen, er staat een trein klaar op dit beginpunt van de lijn. Die rijdt maar een kant op, dus dat kan niet mis. Ik moet terug en na enig zoeken heb ik de stok bij de tempel gevonden. Dat wordt dus een trein later. Ik had al ingecheckt, dat probeer ik de medewerkster duidelijk te maken maar dat lukt niet. Daarom geef ik mijn suica kaart maar ter controle. Ik ben de enige die op dit station instap, ik heb dus de hele trein voor mezelf. De reis duurt met overstap en wandelen naar en vanaf het station meer dan een uur, en dat voor pak ‘m beet 25 kilometer. Het is net zoiets als van Den Bosch naar Nijmegen via Utrecht. Afijn, ik zit droog zeg je dan, maakt niet uit.

Op weg naar de heerlijke onsen, een aanrader als je hier koopt zie ik bij verrassing weer het Amerikaans-Franse stel. Wat een toeval. Ze zijn net bij de vlakbij gelegen tempel 83 geweest maar hadden eerder al 84 en 85 bezocht. Ze zigzaggen dus een beetje, ik kan het niet helemaal volgen, ze maken volgens mij ook gebruik van het openbaar vervoer. Hoe dan ook, ze zijn ontzettend aardig en joviaal, ze wonen nu in de VS. Ik wil ze allebei een klompje geven, maar een is voldoende, dan heb ik nog wat over voor anderen. Heel aardig.

In de onsen wordt ik al weer opgewacht door de allervriendelijkste en behulpzame dames, dezelfde als die van gisteren. Ze zijn denk ik blij me nu al te zien, dat ik er om kwart over vijf ben, als het nog licht is en niet net als gisteren twee uur later. Ik krijg de sleutel en wil al naar mijn kamer gaan, maar ik moet nog even wachten. Ze zoeken nog een paraplu voor me voor die 50 meter...over het parkeerterrein naar het bijgebouw. Wat een schatjes.

Behalve dat gaven ze me ook post van Nobuhiko mee met het programma voor de komende dagen. Onvoorstelbaar hoe hij alles heeft geregeld. Ik kan mijn rugzak hier bij de Seven Eleven afgeven en die sturen die op naar het volgende adres en dat is in Honshu, op weg naar Koyasan. Ik loop als het goed is nog 3 dagen de Henro en dan zou de cirkel rond moeten zijn.

Wat is de onsen toch fijn na een dag wandelen. Ik probeer alles uit, ook het bubbelbad, buitenbad en de sauna. Daar hoort dan ook het dompelbad bij. Heerlijk opgefrist ga ik in het aanpalende restaurant aan tafel en bestel weer een koud biertje bij het eten. Dan komt de Canadese vrouw er aan en ze komt er weer bij zitten, Diana heet ze. Ze heeft ook wat tempels bezocht, maar houdt evenmin de numerieke volgorde aan, bijzonder.

We kletsen lekker wat af en ik bestel er nog een tweede biertje bij, zij houdt het bij eentje. Dan is het tijd om terug te gaan naar mijn kamer voor mijn dagboek. De ogen vallende echter al dicht, waarschijnlijk ook door die twee glazen gerstenat, van schrijven komt niet meer zo heel veel en daarom maak ik het nu maar af.