Vrijdag 27 maart 2026.

Vandaag verlaat ik Kyoto al weer, het was deze keer een vrij kort bezoek. Ik heb in die drie keer dat ik de stad ondertussen bezocht heb veel gezien maar nog lang niet alles. Het is hier een groot openluchtmuseum, vooral wat tempels betreft. Ik vraag me af of er een andere plaats op de wereld is met zoveel UNESCO gebouwen. Het zijn er teveel om op te noemen, zoals gisteren die mooie poort bij de eerste tempel die ik heb bezocht en de Toji tempel die gewijd is aan Kukai, een van de drie heiligdommen.

Na het ontbijt moet ik snel mijn boeltje pakken, van drie stuks bagage moet ik er twee maken, dat lukt. Mijn grote blauwe rugzak neem ik mee en de Henro rugzak met nog wat andere zaken wordt opgestuurd naar Jiro waar ik de laatste dagen van mijn vakantie zal verblijven. Dit werkt met allerlei qr-codes, waar weer formulieren uit komen rollen, die de afzender en ontvanger vermelden. Het adres van Jiro kan ik achterhalen, ook zijn telefoonnummer. Het zal wel goed komen.

Met een gerust gevoel ga ik naar het station, eerst nog even pinnen, want ik ben bijna blut. Een postkantoor was de afgelopen dagen niet in de buurt, dus ik ga maar naar een Seven Eleven ergens onderin het station. Ik ben bang dat ik daar alleen met mijn creditcard kan pinnen en dat er behoorlijk wat kosten bij komen maar dat valt allemaal reuze mee. Her is hetzelfde bedrag als bij een postkantoor en ik kan hier zelfs ook mijn normale bankpas gebruiken. Er ontstaat al een rij achter me en een jonge ongeduldige Japanner loopt al weg omdat die rare oudere gajin, buitenlander zoveel tijd nodig heeft.....tja....

Bij het JR kantoor voor de kaartverkoop kan ik nu contant betalen en ik weet meteen mijn route. Ik kan met de trein naar Toyama of Takayama, maar die laatste optie is ¥ 3.000 duurder dus ik kies voor Toyama. Vanaf deze beide plaatsen moet ik nog ruim een uur met de bus, daar zit geen verschil in.

Ik denk alle tijd te hebben, ik kan toch pas vanaf 16.00 uur in Shirikawa-go inchecken. Rond twee uur arriveert de Shinkansen in Toyama, met bijna een half miljoen inwoners de hoofdstad van de gelijknamige prefectuur.

Ik ga op zoek naar het busstation en wil een kaartje kopen, maar wat schetst mijn verbazing..... er rijden vandaag geen bussen meer naar mijn eindbestemming.,..de laatste is al rond de middag vertrokken..... en toen zat ik nog in de trein.

Eerst maar eens wat gaan lunchen, koffie met een broodje. Ik informeer naar de kosten van een taxi, maar dat gaat richting ¥ 40.000, dik € 200, dat is me toch wat te zout. Ik besluit derhalve om hier te blijven en morgen de eerste bus te nemen, die vertrekt om 09.00 uur. De vvv op het station geeft me de namen van een paar goedkopere hotels in de buurt van het station. Ik krijg een plattegrond waarop ze worden omcirkeld. Het is slechts een paar honderd meter lopen maar toch slaag ik er steeds weer in om de verkeerde kant op te gaan. Daarom vraag ik het uiteindelijk nog maar een jonge Japanner met klein kind waarvan ik vermoed dat hij wel een paar woorden Engels spreekt. Dat klopt, eindelijk heb ik het gevonden.

Ondertussen moet ik weer hoognodig plassen en voor het inchecken vraag ik eerst waar het toilet is. De medewerker wijst me snel de weg en de administratie wordt ook vlot afgewerkt. Voor ongeveer € 40 heb ik een kamer met douche en zelfs bad en natuurlijk toilet en ontbijt. Het ziet er keurig uit. Lekker badderen, daar ben ik aan toe. De mailtjes en appjes beantwoorden en secretaris Els van de wandelclub vraagt of ze samen met Herman, een van min beste vrienden die ik al decennia lang ken kan FaceTimen, heel leuk. Els is ondertussen ook een (wandel)vriendin geworden, we hebben onder andere met Herman ook een theaterclubje en ze wil mogelijk in mijn Henro-voetsporen treden, ik ben heel benieuwd.

We hebben om 19.00 uur Japanse tijd afgesproken, in Nederland is het nu nog 8 uur vroeger. Over een paar dagen nog maar 7 uur....stipt op tijd wordt er gebeld, de verbimding is perfect.Ik zie ze keurig zitten, zo naast elkaar. We praten honderduit, er zit iets vertraging op de lijn. Ik vertel natuurlijk over de Henro en Herman had blijkbaar Els al voorgehouden dat ik maar veel moest praten, maar ja, het is een gesprek, geen monoloog.

Herman gaat over een paar weken naar Amerika en Els is binnenkort net als ik met pensioen, dus dan heeft ze alle tijd om na te denken over de Henro. Na een half uur stoppen we er mee, we zien elkaar vanaf volgende week weer in Nederland.

Half acht derhalve, tijd voor het avondeten. Het is weekend en veel restaurants zijn vol geboekt. Ik loop een paar keer ergens naar binnen waar nog lege stoelen zijn, maar blijkbaar is alles gereserveerd. Uiteindelijk vind ik iets simpels. Ze hebben alleen een menukaart in het Japans maar buiten staat een groot bord met diverse gerechten. Franse frietjes en gefrituurde snacks, niet alleen vlees maar ook groenten, een soort tempura . De barbecue die op iedere tafel staat hoef ik niet te gebruiken, Ik krijg mijn eten voorgeschoteld. Natuurlijk hoort daar een koude Asahi bij, zelfs uit een Kirin glas.

Zaterdag 28 maart 2026.

Ik ben al weer vroeg wakker, want ik wil mijn dagboek bijwerken, daar was ik gisterenavond te moe voor. Van mede-commissielid Henriette lees ik een appje dat ik zelfs op de website van de wandelclub sta, geweldig. Meteen even lezen. Dan snel typen want om 07.45 uur word ik voor het ontbijt verwacht. Iedereen die I check kan meteen een kaartje voor het ontbijt pakken de dag erna. Het is in tijdzones verkeerd want ze hebben maar een beperkt aantal plaatsen en het is een groot hotel. Je hebt een half uur de tijd inclusief een uitloop van 5 minuten. Dit werkt volgens mij prima. De Japanners houden zich hier natuurlijk keurig aan en ik, voor zover Ik kan zien als enige buitenlander, ook. Het is een behoorlijk uitgebrieid buffet dat je weer op kunt scheppen in de bekende witte kunststof bordjes met vakjes, maar er zijn ook kommetjes voor de rijst en de soep. En er zijn heerlijk verse koele fruitshakes, die neem ik een paar.

De bus vertrekt om negen uur en ik ben ruim op tijd. De mensen, ook de westerse toeristen staan netjes in de rij, alleen een ouder Amerikaans echtpaar loopt er omheen, deponeren hun bagage onderin de bus en gaan meteen naar binnen. Die hebben het nog niet helemaal begrepen. In de bus is WiFi en ik besluit her bericht van Henrietta op Facebook te plaatsen, meteen wat reclame maken voor onze vereniging. Ik moet wel op blijven letten want we zijn vrij snel de stad uit en de omgeving wordt steeds mooier en de bergen steeds hoger. Dit formaat had ik gelukkig niet in Shikoku.

Tegen half elf is de bus er, ik koop meteen een kaartje voor morgen. Tien over negen terug naar Toyama en van daaruit de Shinkansen naar Tokyo, maar zover is het nog niet. Het bus station ligt aan de rand van het drop en mijn hostel nog verder daar vandaan. Het is bijna twee kilometer lopen. Bij het hostel word ik vriendelijk ontvangen door de goed Engels sprekende eigenaar. Ik zie dat hij fietsen verhuurt en daar maak ik meteen gebruik van. Dit scheelt heel veel tijd en in minder dan 10 minuten ben ik in het dorp, Shirakawa go heeft evenveel inwoners als mijn woonplaats, zo’n 1.500. Er komen hier echter dagelijks een veelvoud aan toeristen, op hoogtijdagen tot wel 5.000 schat men in. Op jaarbasis zijn er dat dus dik meer dan een miljoen, bijna twee. Ja, dat krijg je met de overigens volkomen terechte UNESCO-status.

Het is een pareltje met die schitterende specifieke eeuwenoude circa 100 houten huizen en omringd door besneeuwde bergtoppen. Afgaande op de foto’s moet het hier in de winter ook prachtig zijn. Hoe idylllisch wil je het hebben als alles hier wit is en de contouren van de spitse daken zichtbaar zijn in het kunst- en/of maanlicht? Daar kan vollgens mij geen kerstkaart tegenop.

Een paar huizen zijn van binnen te bezichtgen, steeds voor ¥ 400, ongeveer € 2,50. Alles staat naast Japans goed in het Engels vermeld, ze hebben ook qr-codes en dan kun je op de betreffende website lezen wat er allemaal te zien is. Zeer informatief en interessant.

Ik koop ook weer allerlei onnutte souvenirs, magneetjes en dat soort dingen, maar goed, klein formaat. Tussendoor is het nog een keer tijd voor de lunch. Het is overal even druk, dus ik probeer iets te kiezen waar geen rij staat van 10 of meer mensen en dat lukt wonderwel. Even verderop is een klein museum voor houtsnijwerk, het is ontzettend mooi. Er is een museumwinkeltje bij en daarna zie ik legpuzzels van het dorp liggen..... en als er iets is dat ik wel haast standaard koop tijdens een vakantie.... Ik krijg meteen keuzestress want ze hebben verschillende groottes en van meerdere seizoenen, het blijft niet bij een puzzel..... en dat is alles bij elkaar heel wat meer volume dan een magneetje of een onderzetter. Voordat het gaat schemeren, nou dat duurt nog even wil ik ook nog naar het uitzichtspunt vanwaar de mooiste plaatjes worden geschoten die op alle ansichtskaarten staan en op mijn puzzels. In de laagste versnelling probeer ik naarnaar boven te fietsen maar ik red het niet tot de top, daar is het toch net te steil en te lang voor.

Bovenoo heb je inderdaad een perfect uitzicht dan het weer werkt ook vandaag heel goed mee. Wat wil je nog meer. Ik blijf er een half uur totdat ongeveer iedereen weg is. Met de fietsben ik zo weer beneden en merk dat het dorp ondertussen nagenoeg is uitgestorven. Allemaal dagjesmensen, geen hotels te bekennen, dat mag hier natuurlijk niet, dat zou de plek vreselijk ontsieren. Er zin slechts een paar ryokans in bestaande gebouwen en dus voornamelijk buiten het oude dorp. Graag zou ik nog wat willen eten maar alles lijkt dicht...toch heb ik weer mazzel, vlakbij het busstation brandt in een restaurant nog licht, daar kan ik terecht.

Ze hebben lekkere cocktails op de kaart staan en die wil ik bestellen. De dienster is echter onverbiddellijk.... ze zag me natuurlijk al met mijn fietshelm binnen komen. Dat gaat niet gebeuren, niet met alcohol op de fiets. Het wordt dus een mcoktail bij de soba noedels met tempura, ook lekker.

Bijna als laatste verlaat ik het restaurant en nu is het helemaal donker. Ik zoek de dynamo voor de lamp, maar de Japanners zijn veel inventiever Henk.... er zit een sensor in en de lamp begint bij de eerste trap al flink te schijnen. Bij de drankautomaat vlakbij het hostel wil ik nog een blikje bier scoren voor bij het schrijven van mijn dagboek, maar dat is ijdele hoop. Daar kun je alleen drankjes krijgen zonder alcohol. Ach, wel zo gezond.

Zondag 29 maart 2026.

Het wordt vandaag weer een reisdag. Van het pittoreske kleine landelijke Shirakawogo naar de gigantische metropool Tokyo, veel groter kan een contrast niet zijn. De eigenaar van het hostel brengt al zijn gasten netjes naar het busstation zodat ze op tijd verder kunnen reizen. Er arriveren al een paar touringcars met nieuwe toeristen en dan begint het dagelijks patroon voor de mensen hier weer van voren af aan. Ik ga met de bis terug naar Toyama en heb die bijna helemaal alleen voor mezelf. Op het laatste moment stapt er nog een vrouw in. De chauffeur zegt dat ik kan zitten waar ik wil, er is geen enkele stioel gereserveerd. Ja, er zijn geen reizigers.

In Toyama ga ik eerst wat eten en drinken, er werd in het hostel geen ontbijt geserveerd, vandaar. Ik heb nog alle tijd en ik neem meteen de mails en appjes door en ook het laatste nieuws. Rond de middag wordt het toch tijd om de Shinkansen op te zoeken. Er is een rechtstreekse verbinding naar Tokyo, fijn, reistijd 2,5 uur. De trein stopt onder andere in Nagano waar schaatskoningin Marianne Timmer(tje) haar grootste successen vierde. Ik kijk goed rond of ik het Olympisch ijsstadion kan zien, de M-Wave geloof ik, maar helaas.

Tegen drieën ben ik in Tokyo, op het gelijknamige station. Ik kan mijn kaartje van de Shinkansen nog gebruiken voor de lokale trein, de Chuo lijn naar Shinjuku, daar heb ik ergens met Jiro afgesproken. Dan moet ik wel niet in en mooie green car gaan zitten.Daar is het heel rustig en je hebt er een apart kaartje voor nodig, een toeslag. Ik word verwezen naar de coupe er naast, die kon ik niet zien, die was helemaal afgeschermd. Daar staat het hutjemutje helemaal vol. Dat maakt niet uit, het is maar een kort ritje van amper een kwartier en dan ben ik, naar wordt gezegd, op het drukste station van Japan en misschien wel van de hele wereld met dagelijks een paar miljoen (!) reizigers. Ik loop naar het vvv-kantoor en vraag naar de kortste weg naar net Keio Plaza hotel, waar Jiro me op komt halen. Op mals.me had ik gezien dat het ongeveer een kilometer is, maar zo ondergronds is het misschien toch wat onhandig lopen. Ik moet de borden met de Metropolitan Government volgen. Dat doe ik Erik ben om kwart voor vier bij het hotel, de hoofdingang. Ik zie echter nog geen Jiro en om half vijf nog steeds niet, dus ik ga maar eens bellen, geen gehoor. Taxi’s rijden af en aan met veelal buitenlandse gasten voor dit dure hotel, bagagedragers, roltrappen enz. Ik informeer bij een van de jonge medewerkers buiten naar de kamerprijzen, dat begint bij ¥ 30.000, ongeveer € 170 per nacht of daaromtrent, iets duurder dan op Shikoku....

Het wordt later en later, nog steeds geen Jiro. Ik bel maar weer op, het is al bijna donker, zes uur. indelijk krijg ik zijn schoonzus aan de lijn die naast hem woont, maar nu de huistelefoon opneemt. Hij is onderweg en als ik. Og wat nootjes eet, zie ik hem eindelijk na drie uur wachten. Ik had al bijna een hotelkamer geboekt. Wat blijkt, ik had niet bij de hoofdingang moeten gaan staan, maar aan de achterkant bij de bushalte..... Daar was Jiro al twee keer geweest zei hij en we hebben elkaar op 100 meter misgelopen. Afijn vergeten en vergeven. Met buslijn 33 naar zijn huis. Vanaf de halte is het nog maar een klein stukje lopen door het parkje met het sportveldje en de sintelbaan eromheen. De sakura bloeit hier volop, goed zichtbaar in het schijnsel van de lantaarnpalen. Morgen zie ik het wel bij daglicht. Bij de kleine winkel waar we eerdere jaren al vaker zijn geweest kopen we nog wat magnetronmaaltijden, het is ondertussen bijna.acht uur. De drank komt natuurlijk ook weer op tafel en het wordt een gezellige avond. .