Vrijdag 6 maart 2026.

Vandaag staat de eerste dag van de driedaagse internationale wandeling van Kyushu op het programma. Om 07.00 uur staat het ontbijt al klaar. We hoeven maar een kleine 10 minuten te lopen, nog een kilometer en dan zijn we bij de start. Ik zie meteen al veel bekende Nederlandse wandelvrienden. Theo Tromp die als eerste op mijn blog reageerde en meteen daarna Peter Janse die ik al heel lang ken. Tot slot natuurlijk ook nog Henriette en Willem van mijn eigen wandelclub Amicitia uit Mill. De dag begint hier met een heuse warming-up. Gymnastiekoefeningen voor alle aanwezigen, in Europa doen ze daar niet aan, het blijft een vrolijk gezicht. Marie-Louise en Jiro lopen de 10 km. en Karel en ik 20 km. Die zijn natuurlijk ook nodig voor het felbegeerde IML-stempel....

Na circa anderhalf uur komen we bij de eerste rust en treffen daar Theo weer met enkele van zijn groepsleden. Hij is sinds zijn pensioen reisleider en organiseert al decennia lang wandelreizen naar alle international marching league (IML) wandelingen over de hele wereld. Karel haalt koffie, we raken aan de praat en als zijn groepsleden vertrekken grijp ik mijn kans om over de voorgenomen clubreis naar Japan te beginnen. Ik vraag hem als amateur reisleider om tips, ik ben ook een amateur antwoordt hij.....Jaja, maar zo lang dit al doen, van hot naar her gaan en het hele jaar door nagenoeg in zijn uppie wandelreizen organiseren als 70-plusser. Ik vind het heel bijzonder hoe hij dit voor elkaar krijgt. Hij moet tijd en energie te kort komen. Volgens mij heeft hij een permanente jetlag, nog erger dan een gemiddelde piloot of steward van de KLM, die zijn nog af en toe vrij. Hoe dan ook, hij is altijd bereid om te helpen en dat waardeer ik zeer. We blijven contact houden, en leden van Amicitia, de voorgenomen clubreis naar Japan is daarmee een stuk dichterbij gekomen. Theo, alvast heel hartelijk bedankt, arigatoo gozaimashota.

Alle wandelaars zijn omdertussen al vertrokken en tot overmaat van ramp is het conform de voorspellingen hard gaan regenen. Het is echt “hondenweer”, in Nederland zou je geen voet buiten de deur zetten, maar ja, wij moeten sowieso terug naar de finish. De route is ook niet bijster interessant maar de vriendelijke Japanse vrijeilligers op de pauzeplekken maken heel veel goed. Ze spreken meer en meer Engels en ik deep hier en daar mijn eerste klompjes uit wat zeer in de smaak valt. Het blijkt wel gewoon flink door regenen en ondanks regenjas, regenbroek en beschermingshoes voor de rugzak worden de spullen nog klam en nat. Wat een ellende. Ik ben blij dat we om half dire terug zijn bij de finish, helemaal verkleumd. Karen haast nog een keer koffie en we kopen kaartjes voor de welkomstparty waar Theo ons op wees. Terug in de ryokan heeft Jiro een medicijn om op te warmer, sterke drank, ik had het kunnen weten. Een dag zonder alcohol was al veel te veel.... Ik drink twee kleine glaasjes en ga onder de warme douche, een minuut of 10, dat help beter. Niet helemaal duurzaam maar ja.

We zijn net iets te laat voor de party, het is al begonnen, maar alleen nog in het Japans. We kunnen een heel grote diner box afhalen met diverse hapjes en alle drank is verder gratis. Daar maakt iedereen gretig gebruik van en naarmate de avond vordert wordt de sfeer steeds losser. Er zijn diverse landen aanwezig die een voor een worden voorgesteld. Er is ook een gorge groep uit Vladivostok aanwezig, niet zo ver weg van hier. Zij hebben al jarnelang een wandelclub en wilden ook ooit een IML organiseren. Dit is echter nooit van de grond gekomen, op hun aanwezigheid hier en nu wordt verschillend gereageerd. Dat belet hen niet om spontaneous een optreden te vervolgens en de Japanse organisatoren een cadeau aan te bieden, de bekende Matroesjka poppen die allemaal in elkaar zitten, De groep van Theo kan niet achterblijven en brengt een ode aan het kleine cafe aan de haven. Wie weet staat er hier ook eentje. Als klap op de vuurpijl gaat Karel het podium op en geeft een showtje weg. Mariel Louise is niet verbaasd maar Jiro en ik des te meer, hilariisch.

Dan hebben we alles wel gehad en is het tijd om te gaan. Jiro wil nog aan de sterke drank naar dat geloof ik wel. Het avondeten hebben we afgezegd, tanden poetsen en alshet dagboek is bijgwerkt kan ik op tijd naar bed. De airco staat op 24 garden maar blijft niettemin koude lucht produceren. Dat zien we morgen dan wel weer.

Zaterdag 7 maart 2026

De natte kleren die ik gisteren op de vloer had uitgespreid zijn helemaal opgedroogd maar die zijn aan een wasbeurt toe dus ik besluit toch wat anders aan te trekken voor de tweede wandeldag. De vriendelijke guitige eigenaresse heeft weer een heerlijk ontbijt klaar gemaakt, zo’n ryokan is toch veel leuker dan een wat meer “steriel” hotel. Ze doet er ook nog vrijwilligerswerk bij voor de driedaagse dus ze heeft het dit weekend hartstikke druk. De lucht ziet er veel beter uit dan gisteren, dat belooft. Eerst hebben we nog de grappige gemeenschsppelijke gymoefeningen en dan gaan we op pad. Ons hele clubje loopt vandaag de 20 km. Jiro ook en dat op zijn bijna 90ste, het is ongelooflijk, dat heb ik geloof ik al vaker aangehaald.

Het is inderdaad prachtig wandelweer. Bij de rusrpauzes en onderweg tref ik Japanners die veel beter Engels praten dan dat ik hun moedertaal spreek, dat stelt helemaal niks voor. Heel leuk en mooi dat ze dat doen, ze zijn steeds minder terughoudend daarin heb ik het idee. Ze willen natuurlijk weten waar ik vandaan kom, dat kan ik nog in het Japans antwoorden. Daarna hoe lang ik in Japan blijf en wat ik allemaal ga doen, dan moet ik op Engels overschakelen. Als ik vertel over de Henro zijn ze zeer onder de Indruk. Onderweg soreek ik ook nog Nederlanders, waaronder reisleider Theo. Bij de finish klampt een verlegen jongen me aan die een cursus Engels volgt en wat wil oefenen, heel aandoenlijk. Ik krijg een lot voor de loterij en win een mooie handdoek. Ondertussen arriveren de anderen ook, Karel, Marie-Louise, Jiro natuurlijk en ook clubgenoten Willem en Henriette, bijzonder om elkaar hier te zien en dialekt te proate, maar er zijn anderen bij, niet netjes dus. Engels is de voertaal.

Na de wandeling is iedereen toch moe, we gaan terug naar de ryokan, opfrissen en kleding wassen. Het is even behelpenmet het apparaat maar we krijgen het aan de praat. Waspoeder zien we niet, dan maar wat handzeep erbij. Nog even rusten en dan naar het avondeten. Jiro zit al weer klaar met zijn vloeibare medicine. Ik stel voor om nog wat over te houden voor morgen maar hij oppert dat we in het nu moeten leven. Morgen kunnen we dood zijn.... Er is geen speld tussen te krijgen dus nog maar een neut. Een keer is het niettemin tijd om te gaan slapen.De droger is nog niet uitgedraaid, morgenochtend halen we de kleding er wel uit. De eigenaresse kijkt nog naar de airco, helaas alleen koude lucht. Ik zet die vannacht uit en ga op tijd naar bed.

Zondag 8 maart 2026

Vandaag staat de laatste wandeldag op het programma. We zijn een beetje laat want we zijn te lang in de ontbijtkamer blijven hangen en hebben daarna ook nog de mooie nieuwe tempel onderweg naar de start bekeken. Niettemin pikken we nog net de laatste gymnastiekoefeningen mee aan de rand van het plein. Voor ons staat een jong Japans gezin met hun dochtertje van een jaar of 3-4 schat ik enthousiast mee te doen. Het kind met een kek hoedje op haar hoofd, springt of haar leven er vanaf hangt en dat op die leeftijd. Geweldig om te zien. Ook voor haar was het de warming-up want ze loopt vervolgens vrolijk 5 kilometer mee met pappie en mammie. Zij heeft wel een klompje verdiend. Jiro San loopt vandaag 10 kilometer en slaat al vrijstel rechtsaf naar de brug over de rivier. Een paar bruggen later steken Karel, Marie Louise en ik die rivier ook over.

Bij de volgende rust zie ik mede-leden van Amicitia, Willem en Henriette en even later voegen Karel en Marie Louise zich ook weer bij het groepje. Zo blijven we de rest van de dag min of meer samen lopen. Het is een prachtige zonnige dag en de route vandaag is ook de mooiste van de drie. We wandelen een heel stuk langs de Grote Oceaan, klopt dat? Ligt die ook westelijk van Kyushu of is het een andere zee?Even Google maps erbij pakken, afijn. Verderop ligt een rotsig eilandje net voor de kust en daarvoor een kleine tempel op een betonnen verhoging. Je kunt er via ene trapje en over een pad naar toe lopen. Voorbij het tempeltje aan de waterrand zien we twee vrouwen zitten die flink wat eieren in het water gooien, niet een of twee maar minstens een stuk of tien. Wij vragen ons af waar het voor is.Vriuchtbaarheid? De wens om kinderen te krijgen?

De wandeling loopt op zijn eind en net voor de laatste rustpost meen ik een bekende Japanner te ontwaren. Dat klopt, het is Eji Takemoto, Vierdaagse ambassadeur van de Gouden Kruisdragers voor Japan. Hij is ook altijd op de vergadering op maandag voor de Vierdaagse en hoopt die dit jaar voor de 20ste keer te voltooien. Dat is zijn jaarlijkse zomervakantie. Hij moet daarna meteen weer terug en op maandag weer beginnen. Je kunt in Japan in ieder geval in het bedrijfsleven niet langer dan een week vakantie opnemen zegt hij want dan word je ontslagen, of is er ten minste de kans dat dat gebeurt. Ze hebben wel veel feestdagen zoals in de golden week, eind april, begin mei. Dan gaat hij vaak naar Blankenberg voor de Internationale Tweedaagse van Vlaanderen, de IML van België. Hij heeft dus veel dezelfde stempels in zijn boekje.

Om half drie zijn we binnen en laten we die boekjes stempelen. ook de IVV. Eji gaat er snel van door want hij moet nog uren met de trein terug naar de prefectuur Chiga, ten oosten van Kyoto. Ik ga naar de tombola, iedere dag konden we een prijs winnen, met een soort bingomolentjr waar een balletje uitkwam. De meeste zijn wit, dan heb je een troostprijs. Een plastic opbergmapje zoals vandaag of eerder een button van de wandeling , iets dergelijks. Gisteren had ik een rood balletje en dat was de hoofdprijs, een mooie handdoek. Wel volume, en extra bagage.....

Dan volgt de ceremonie waar de bijzondere beloningen worden uitgereikt voor global of universal walker, hoe heet het allemaal. Tot slot komt er een prachtige opvoering van een lokale taikogroep. Zij bespelen de grote Japanse drums met stokken zo groot als honkbalknuppels. Wat een spierkracht en energie. Er doen ook vrouwen mee en die doen niet voor de mannen onder. Er worden natuurlijk heel veel foto’s gemaakt wat het zicht wat belemmert. Ik sla het allemaal gade met een biertje bij de hand, samen met wandelmaat Peter Janse. hij zit in de groep van Theo, Ik ken hem al heel lang, hij loopt ook veel internationale wandelingen en we hadden afgesproken samen na afloop een biertje te drinken. Gisteren was er dat niet meer van gekomen, nu gelukkig wel. Na de ceremonie spreek ik nog snel de slanke Amerikaanse man, die het Nihongo, het Japans dus steeds zo geweldig vertaalde in het Engels. Hij heeft in zijn vaderland de taal gestudeerd en woont nu al jaren im Japan. Hij is blij dat hij de VS heeft verlaten en nu hellemaal.De groep van Theo vertrekt en om wakker te blijven drinken wij binnen nog een kop koffie terwijl alles al wordt opgeruimd. Dan is het de hoogste tijd om ook te gaan.

Onze eigenaresse laat het bad, de ofuro al vollopen en ik heb vandaag mazzel en kan er als eerste in. Het water is nog bijna te heet, de walm slaat er vanaf, het is mistig.... Eerst zoals het hoort je grondig wassen en afspoelen en dan erin. Heerlijk. Voor het eten heb ik nog tijd om even te gaan liggen, ik dommel in slaap maar Jiro roept dat we aan tafel kunnen. Het is een feestmaal, wel wat koud, maar de magnetron doet wonderen. Karel had nog een treetje bier gehaald en de sterke drank van Jiro is ook nog niet helemaal op. Als hij hiervoor echter een rijstkom gebruikt in plaats van een klein sake kopje is het snel bekeken.... we vragen naar de rekening en houden Jiro vrij als dank voor alles. Morgen vertrekken we, Karel en Marie Louise naar het zuiden, Kagoshima en Jiro en ik naar het noorden van Kyushu, naar Beppu.

Maandag 9 maart 2026.

De driedaagse wandeltocht zit erop en zoals geschreven scheiden er vandaag een paar wegen. We drinken met zijn vieren nog een laatste kop koffie en de lieve en grappige eigenaresse zwaait ons uit, klompje. Wat heeft ze voor ons gezorgd. Karel en Marie Louise nemen de bus naar Shin-Yatsushiro het speciale station voor de snelle kogeltrein. Iedereen is bepakt en bezakt en meer dan een handdruk zit er niet in, dat werd heel onhandig... als het goed is zien we ze in Kyoto weer terug, maar dat duurt nog een paar weken. Jiro en ik gaan te voet naar het gewone station voor de boemel naar Kumamoto en ik pin nog even bij het postkantoor. De knip was weer aardig leeg na de contante betaling van de rekening van de ryokan, vier dagen half pension. Op het perron zitten 4 kleine jongetjes, ik schat en niet ouder dan 2-3 jaar met gehurkt hun moeders erachter. Ik denk dat ze allebei twee minderen hebben en het dus eerlijk is verdeeld. Ze zijn zo schattig dat ik net voor het instappen ze allemaal een klompje geef. Kawaii, sugoii roepen de vrouwen. De kinderen vinden ze ook leuk maar er moet hen nog worden verteld wat het precies is. Een jongetje test de kwaliteit en begint er mee te gooien. Eh ja, het kan wel kapot. De moeder schaamt zich en pakt de klompjes af, het jongetje begint flink te blèren en krijgt de klompjes weer terug. Nu gaat hij er netter mee om....

In Kumamoto ligt een van de mooiste kastelen van Japan, eind 16e eeuw gebouwd, Vanaf het station kunnen we er makkelijk met de leuke oude tram naar toe, die ook in Nagasaki reden. Het kasteel is diverse malen door brand en aardbevingen hevig beschadigd. De laatste keer 10 jaar geleden, in april 2016. Op een video kun je zien hoe heftig het tekeer is gegaan. In 5 jaar tijd hebben ze het prachtig gerestaureerd, hopelijk is dat voorlopig niet meer nodig. In een paar bijgebouwen zijn de scheuren nog goed zichtbaar en zijn er delen van de kasteelmuur compleet weggeslagen. Die zijn nog niet hersteld. Als we naar binnen gaan komen weTheo Tromp tegen met enkele groepsleden. Zij gingen er inderdaad ook naar toe. Er is een folder met wat informatie in het Engels. Binnenin ziet het er heel mooi gedocumenteerd uit, helaas alleen in het Japans.

Wij gaan weer terug naar het station en lunchen bij de fastfoodketen Yashinoya als ik het goed heb onthouden. Op vliegveld Haneda hebben we daar ook geluncht. Volgens Jiro serveren ze hun rijst en noedelgerechten nog sneller dan Amerikaanse fastfoodketens hun hamburgers. Dat kan kloppen want als ik na de bestelling WiFi wil installeren staat het al allemaal voor mijn neus. Leggen die Yanken het inderdaad toch af...

in de stationshal drinken we nog een keer koffie, want onze trein naar Beppu vertelt pas over een uur. We zien en horen meer Nederlanders. Inderdaad de groep van Theo, onder andere wandelmaat Peter. Ik raak ook met de anderen aan de praat en vertel over de Henro. Als ik ze mijn stempelboek laat ken zijn ze vol bewondering. Toch iets anders dan een IML-paspoort. Peter laat me nog hun programma zien. We nemen nog maar eens afscheid, nu kom ik ze zeker niet meer tegen.

De limited express, die toch niet overdreven hard rijdt brengt ons van Kumamoto in het midden-westen van Kyushu naar het noordoosten, Beppu dus om precies te zijn. Van de ene kust naar de andere, van welk water nu weer.... Onderweg rijden we Aso voorbij met de prachtige vulkanen. Daar hadden we nog naar toe willen gaan, maar dan hadden we beter een auto kunnen huren, daar hebben we echt geen tijd voor. Het is er zo steil dat de trein al zigzaggend een berg op gaat, tot drie keer toe verandert de trein van richting. Toch handig dat je twee kanten op kunt rijden. Leve het spoor.

In Beppu waait het behoorlijk en Jiro trekt meteen buiten het station zijn dikke jas aan, het is fris. We checken in en gaan meteen naar het Italiaanse restaurant, direct naast het hotel, we hebben geen zin meer om ver te lopen. Op een iPad kunnen we alles bestellen, te beginnen met witte wijn. We nemen een klein voorgerecht en twee halve pizza’s.. in het hotel heb ik weer WiFi en lees ik een paar vervelende trieste berichten, op mijn app en mail. We gaan maar snel naar de onsen, de eerste deze vakantie en vast en zeker niet de laatste.