Zaterdag 28 februari/zondag 1 maart 2026.

Zonder problemen, geen vertraging ben ik vandaag in Japan gearriveerd . Afgelopen woensdag 25 februari was mijn laatste werkdag bij de gemeente Berg en Dal. Onder het genot van koffie met gebak heb ik afscheid genomen van mijn (ondertussen helaas ex- ) collega’s. Ik ben overladen met cadeaus’s en mooie woorden. Veel over wandelen en over Japan. De map met alle persoonlijk verhalen is een prachtige herinnering. Wat een tijden moeite hebben ze daar in gestoken. Ik was helemaal overdonderd, het heeft me zeer geroerd en heel erg geraakt. Sommigen van jullie lezen mijn blog, nogmaals ontzetten bedankt. Het zou leuk zijn om wat contact te blijven houden al verwatert zoiets vaak heel snel.

Vanaf nu heb im tot het einde der tijden vakantie....te beginnen in mijn geliefde Japan. Mijn zus bracht me zoals meestal naar Schiphol en wandelmaat Reint zwaaide me ook nog uit. Hij woont in Amsterdam, zijn reis nar het vliegveld was iets korter, hoewel met de metro en de trein. De vlucht is goed verlopen, ik had een mooi gesprek met een jong stel uit Zagreb, gestudeerd en wel, zij architectuur, hij informatica. Via Amsterdam reizen ze voor de eerste keer naar Japan.

Ik heb alleen handbagage bij me en ik kan na het invullen van de verblijfspapieren snel naar de paspoortcontrole, Daar zit ‘m net de kneep want ik weet het verblijfsadres niet,ja, hotel Jiro,het woonhuis van mijn wandelmaat Jiro. Het is de eerste keer dat ze hier naar vragen, Jiro komt me altijd ophalen, vandaar dat ik dat niet bij de hand heb. Uiteindelijk vertel ik maar dat ik in hotel Keio Plaza logeer, een super de luxe hotel in Tokyo. De douaniere accepteert het en slikt het voor zoete koek. ik mag er doorheen, terwijl ik 5 minuten daarvoor nog een heel ander verhaal ophing. Heel vreemd. Ik wil snel wat pinnen en dat gaat ook bijna verkeerd. Het bedrag wat ik intoets wordt uiteindelijk niet geaccepteerd. Ik was bang dat ik mijn geld vergeten was uit de lade te nemen, maar dat blijkt niet zo te zijn. Op het laatste moment is de transactie afgebroken en er wordt niks afgeschreven, zucht. Met de bus ga ik net als eerdere jaren naar het Keio Plaza hotel in Japan , vlakbij station Shinjuku, met 4 miljoen bezoekers per dag naar men zegt het drukste station ter wereld, Jiro staat al op me te wachten , deze keer niet alleen,Karel en Marie-Louise uit Arnhem zijn er ook, ik heb hen vorig jaar bij de fiets- en wandelbeurs in Utrecht in februari ontmoet waar we in de stand van wandelnet onze regionale wandelpaden hebben gepromoot. Zij het Limespad dat door Arnhem loopt en ik het Land van Cuijkpad in de fusiegemeente. Het klikte meteen, hele verhalen over en weer. Zij hebben 6 jaar in Nepal gewoond en gewerkt en ze waren direct ook al zeer geïnteresseerd in Japan en als wandelaars eveneens in de pelgrimsroute. En nu zijn we dus samen hier.

Ze zijn gisteravond al gearriveerd, maar helaas zonder bagage.....die is achtergebleven in Shanghai waar ze moesten overstappen. Om 20.00 uur zijn ze geland in Tokio maar door al het gedoe vanwege de niet meegekomen bagage waren ze pas ver na middernacht bij Jiro, zij logeren ook hier. Ze klopten nota bene in eeerste instantie ook nog bij het verkeerde huis aan,d ie bleek hetzelfde huisnummer te hebben... Uiteindelijk kwam Jiro naar buiten en zo liep het toch nog goed af, voordat ze als een dakloze ergens in een portiek hadden moeten gaan liggen....

Met zijn vieren stappen we in de auto van Jiro, het past allemaal net. Ik heb niet zo’n grote rugzak bij me, handbagage tenslotte, die past mooi achterin. We doen nog wat inkopen bij de supermarkt en zijn later in de middag pas bij Jiro. We praten flink bij over de reis die we gehad hebben met een drankje en een hapje erbij. Zij zijn nog druk bezig met het terugkrijgen van hun bagage, dat heb ik gelukkig nog nooit meegemaakt.

Im de supermarkt hadden we wat eten gekocht, maar we besluiten toch met zijn allen om buiten de deur te gaan eten, twee keer zelfs..... de yen staat zo laag dat dat geen probleem is. Eerst nuttigen we sake met saté en daarna zien we een klein ramen restaurant, Het staat er in hiragana, het meest eenvoudige schrift van de drie, naast katakana en kanji. Hiragana kan ik lezen ook al zakt dat zelfs steeds meer weg als ik niet oplet, en het niet onderhoud. Ramen is een soort noedelsoep met veel ingrediënten, toppings naar keuze. Ik bestel iets met vis maar dat blijken ze uiteindelijk niet te hebben dus het wordt varkensvlees, dat hebben mijn drie tafelgenoten ook genomen. Nog een biertje erbij en dan terug naar het logeeradres. Ik ga douchen en schrijf mijn eerste verhaal, maar ik ben zo moe dat mijn ogen bijna dichtvallen. Ik ga liggen en val meteen in slaap.

Maandag 2 maart 2026.

Een paar keer opgestaan voor een sanitaire stop maar gelukkig kon ik de slaap daarna toch weer vrij snel vatten. Ik tel dan altijd tot 100 in verschillende talen en dat werkt goed bij mij. Ach ja, ieder zijn eigenaardigheden. Ik heb de logeerkamer beneden, wel zo handig voor de wc. De luiken voor het raam zijn potdicht Ik heb dus niet in de gaten dat het al licht is. Ik hoor geroezemoes in de keuken, iedereen zit al klaar voor het ontbijt, het is half negen als ik opsta. Karel en Marie-Louise hebben een bericht ontvangen dat de bagage in Tokio is gearriveerd en dat ze die om 12.00 uur in terminal 3 van vliegveld Haneda op kunnen halen. Ze vertrekken vandaag al naar Nagasaki met een middagvlucht om 14.00 uur, vanuit terminal 1 Dat sluit mooi op elkaar aan, alleen is er slechts een rolkoffer terecht, die van Marie-Louise, Karel moet nog meer geduld hebben. Als het goed is zou er die morgen zijn, dan kunnen Jiro en ik de koffer meenemen op onze vlucht naar Nagasaki. Daar logeren we in hetzelfde guesthouse, ryokan. We zien morgen wel wat het precies is. Ik heb hen wel al een Japanse stekker meegegeven, ik heb er twee bij me. Die van hen zitten nog in hun koffers en van al dat bellen en mailen liep de telefoon snel leeg.

Als Karel en Marie Louise naar de andere terrminal gaan nemen we voor een dag afscheid en gaan Jiro en ik wat lunchen op het vliegveld. Voor € 5-6 heb je een bowl rijst met vis en vlees en miso soep erbij. Het is geen geld.

We kijken nog even op het panoramadeck, daar waait hèt behoorlijk en we gaan maar weer terug naar Jiro’s huis. Dat duurt met een paar keer overstappen en wat wandelen erbij ongeveer twee uur, Tokio is toch wat anders dan Amsterdam. Ik dommel al een paar keer weg in de metro, maar ik ben niet de enige. Gelukkig stappen we wel steeds op de goede haltes uit. Rond 4 uur zijn we weer terug. Tijd voor een drankje. We zijn te moe om nog wat te ondernemen en hebben dus vandaag alleen maar op en neer naar het vliegveld gereisd, dat is al bijna een dagvullend programma. Het is helemaal niet erg, de jetlag is nog niet uit het lijf, voor ieder uur tijdsverschil heb je een dag nodig zegt men. Dat komt goed uit, over een week begint het laatste gedeelte van de Henro pas....Aan het eind van de vakantie kan ik nog wat in Tokio bekijken, dat zien we dan wel weer. Gelukkig ben ik hier al vaker geweest en heb toch al watvan deze gigantische metropool bezichtigd.

Bij Jiro drinken we en eten we nog wat kleins als tussendoortje en dan ga ik snel schrijven. Beter voor het avondeten en de bijbehorende drank dan erna. Dat zal blijken. Ik maak wat salade van de alle groentes die we gisteren al gekocht hadden en Jiro haalt een zak nasi uit de diepvries. Eerst ontdooien en dan wat bakken. Hoe simpel kan het zijn. De drank is veel belangrijker. Hij laat me zijn voorraadkast zien met 4 pakken met 3 liter sake ofwel 16 wijnflessen, voor 2 personen, hoe dan ? Nou ja, het bederft niet. Ik ken mijn gastheer ondertussen al enige jaren dus voordat hij begint in te schenken geef ik hem al de twee borrelglaasjes die ik nog net op Schiphol heb gekocht. Die worden natuurlijk meteen ingewijd. Hij heeft er al tientallen staan maar nog geen uit Holland - Nederland. Jiro begint met twee limonadeglazen sake om te verdelen en maakt die eerst warm in de magnetron. Die zijn blijkbaar (veel) te snel leeg en daarom besluit hij maar om een theepot vol te gieten met sake en die te verwarmen. Amper heb ik van mijn glaasje genipt of hij komt er al weer aan om bij te schenken. Ik leg het ruimschoots tegen hem af maar dat is vind ik helemaal niet erg. Hij is twee turven hoog maar waar hij die alcohol toch allemaal laat. Nou ja, sake is rijjstwijn dus met hetzelfde alcoholpercentage als onze wijn. Gelukkig geen sterke drank wantdan was ik al veel eerder afgehaakt. Ik ben nog fit genoeg om me voor ik va slapen eerst goed te wassen en daarna te douchen. Dat gaat in Japan in die volgorde. Daar hoort dan ook nog een warm bad bij, de ofuro, maar dat laat ik niet meer vollopen.